Gelecek

Ah sevgili arkadaşım!
Gelecektim…

Gelemedim, farkındayım.

Tam hazırlanmış yola çıkıyordum ki;
“Yanıma neleri almalıyım, neleri bırakmalıyım?” diye düşünüp dururken,
bir anda bana bir haller oldu.

Ellerime bakakaldım.

“Bu ellerle mi çıkacağım yola?” derken,
aldım elime sargı bezini.

Baş parmağımı sardım. Bu parmakla onaylamışım her şeyi.

Yetmedi.

İşaret parmağımı da sardım.
Hep bu parmakla susturdular bizi.

Baktım yine olmuyor…

Orta parmağımı da bantladım.
Yolda kimseye sataşmayayım — özlemişim sakinliği.

O da yetmedi.

Sıra yüzük parmağıma geldi.
Belli ki bu yol yalnız yürünecekti.

Kala kala kaldı elimde — bir serçe parmağım.
Onu serbest bıraktım. Bilirsin; pek severim serçeleri.

Neyse ki sol elimle uğraşınca rahatladım, arkadaşım.
Sağ elim çırılçıplak — istesem de onu düzgünce saramazdım.

İlk fırsatta düşeceğim yola.

Zaten yeterince geciktim, ama;

Bir umut var hâlâ —
sağ elimde tuttuğum, şu kalemden anla.
Söyle lütfen herkesin kulağına:
“Gelecek,” diye.