İç Sahne
...
Çöktü. Bir patates çuvalı gibi. Eğri büğrü. Bir sigara yaktı. Bir yudum aldı. Yutkundu. Bir damla süzüldü kadehinden. Bir diğeri. Sonra bir diğeri daha... Tek tek sildi parmağıyla gözyaşlarını şarabın.
Yuled Sancaktutar
İç Sahne
...
Altı Üstü Çok iyi Pişmeli İnsan Hayatın Tadına Bakmadan Önce
Zarfın İçinde
Gelecek
Ah sevgili arkadaşım! Gelecektim… Gelemedim, farkındayım. Tam hazırlanmış yola çıkıyordum ki; “Yanıma neleri almalıyım, neleri bırakmalıyım?” diye düşünüp dururken, bir anda bana bir haller oldu. Ellerime bakakaldım. “Bu ellerle mi çıkacağım yola?” derken, aldım elime sargı bezini. Baş parmağımı sardım. Bu parmakla onaylamışım her şeyi. Yetmedi. İşaret parmağımı da sardım.
İç Sahne
...
Ben hep gidenlere şiir yazdım, sevgili. Şimdi Sen kalıyor gibisin. Ve ben... Seninle Nasıl konuşacağımı bilmiyorum.
İç Sahne
...
Her yeni gün Doğarken Işığınla Bir günebakan Hayranlığında Yüzüm dönmez Hiçbir yana
İç Sahne
...
Issız kalırım da susuz kalamam. Bak hava kaldı bugün.
İç Sahne
...
Saatin üçü Gecenin demi Yüreğe Öyle bir çöktü ki Duman etti her yeri Yarım bardak çay Üstü parmak izleri Ben sana Çay kaşığına hasretti.
İç Sahne
...
İçimdeki deliye kadeh kaldırdım. İçimdeki çocuk sızdı.
İç Sahne
...
Hayat akıp giderken Kendi içime aktım ben de Hayatla karşılaştık.
İç Sahne
...
Bir dalıp çıktım gözlerine Sonra güneşlendim bir süre.
İç Sahne
...
Minderim Yıldız manzaralı Sayamadım Kaç tane kaydı Kendimi Dinlerken
İç Sahne
...
Bugün ilk defa Bir top dondurma yerken Düşünmedim seni. İçim eridi.