İleri/Geri Sarılmış Günlükler
Her ertelenen şimdi, zamanın gövdesinde yeni bir boşluk açar. Şimdi başlamadı. Sana yazdığım hiçbir şey şimdi yaşanmadı. Kimisi geçmişin yankısıydı, kimisi geleceğin provası. Sanki tüm şimdiler, doğuştan ertelenmeye meraklı. Saatin akrebi dönüyor, yelkovan yetişmeye çalışıyor, Ama aralarında yetişilemeyen bir boşluk hep kalıyor. Defterimde bir not var. Üzerinde dünün tarihi, içinde
İleri/Geri Sarılmış Günlükler
Zaman bazen iki defa yaşanır; hangisinin gerçek olduğunu bilemezsin. Bir kapının önündeyim. İçeri girmekle girmemek arasında asılı. Kapı, ardında bir hayat saklıyor; önünde ise başka hayatlar sıralı. Ben ise, zamanın paslı zincirlerle sallandığı, bir basamağın üzerindeyim. Elimi tokmağa uzatıyorum. Kapı açılıyor. İçeri giriyorum. “İyiyim,” diyorum. Sesim yorgun çıkıyor. Hayır. Öyle
İleri/Geri Sarılmış Günlükler
Bazen zaman, kendini insanın ortasında unutturur. Bazen böyle oluyor. Bir hareketin tam ortasında zamana yakalanıyorum. Sanki zaman, bir kareyi durdurmuş da ben o karede asılı kalmışım. Elimin hızı kalemin ucunu inceltmiş, kalemin çizgisi yoldan çıkmış. Zaman buralara kadar gelmiş de devam etmeyi unutmuş. Bazı anlar ne geriye ait ne ileriye.
İleri/Geri Sarılmış Günlükler
Dün, on yıl önceydi. Ve yarın, çoktan geçti… Takvimde sayılar, birdirbir oynuyor. Bir yıl, bir ayın içine sızmış. Bazı anlar ise sonsuzluk doğuruyor… Bir gün bir aşkın bitişini yazıyorum defterime. Bir gün selam gönderiyorum, seneye taşınacağım bir şehre. Oysa hiç başlamadığını biliyorum o aşkın. Ve o şehir – beni beklemiyor bile.
İleri/Geri Sarılmış Günlükler
Vedalar bazen kapı aralığından değil, zamandan sızar. Bugün, seni uğurladıktan sonra eve döndüm. Oysa henüz bana geri gelmemiştin. Zaman yine bana tuhaf bir şaka yapıyor: Dakikalar ileri sarılmış, anılar ise çoktan kaydedilmiş. Henüz yaşanmamış bir dünün tozunu siliyorum raflardan. Takvimlerde bir sayfa, zihnimde bir anı gibi duruyor, geleceğin kiriyle lekelenmiş.