Raftakiler
FANUSA GİRİŞ Salon: Camla çevrili bir mahkeme alanı. İçeridekiler dışarıyı görür. Dışarıdakiler içeridekileri duyamaz. Zemini de dahil saydamdır. Ortada yüksek bir mercan kürsü. Arka sağ köşede batık bir gemi, arka sol köşede devrik bir yelkenli. Işık gri-mavi tondadır. Kürsünün arkasındaki camda “Suya yazılan okunmaz. Cam kırılmazsa, gerçek duyulmaz” yazmaktadır.
Raftakiler
Günlerdir uyarısı yapılan büyük kar fırtınası nihayet başladığında, kendini daha da bir görünmez hissetti o gün. Gözün gözü görmediği, o yoğun kar yağışının altında bir evin çatısına uzandı. Kar tanelerinin kendi içinden geçip gitmesini izledi sessizce. Keşke üzerine yağan şu karlardan bir beden yapabilseydi kendine. Kar durmadan yağıyordu. O ise,
Raftakiler
Jilet gibi ütülediği takım elbisesini giydi Yunus. Yatırımcılarla görüşecekti. Evden çıkmadan önce portmantonun kapısında onu her sabah uğurlayan aynanın karşısına geçti; gururla baktı kendine. Kravatını düzeltti. Alnına düşen saçlarını yana doğru taradı. Aynadaki adama göz kırparak, evden ayrıldı. Yürürken karşılaştığı mahalle sakinlerini alışıldık tebessümüyle selamladı. Mahalle kahvesine vardığında hemen bir
Raftakiler
Nasıl da pervasızdım o karnabaharı keserken. Bir bıçak darbesi, bir et parçası, kan gölü… Hatırladığım son sahne. Uzanıyorum sere serpe. Görebildiğim tek şey bulutlar. Beyaz. Aralarına sızmış yeşiller, kırmızılar. Birilerini arasam... Sonuç değişir miydi? Yok... Hem zaten kimi arayacaktım ki? Haberlere çıkmalıyım ben... Yazmalılar beni. “Kimliği belirsiz bir adam, avuçlarının
Raftakiler
Bizim sokak öyle geniş caddelerden değildir. Birçok ara yolu ana yola bağlayan bir geçiş şerididir. Böyle olunca da arabalar trafik ışıklarında sıra sıra dizilir. Bir ambulans ana yola çıkmak için dakikalarca didinir. Ama mahalleliyi aynı gün içinde birden fazla kez göremezsiniz. Biri hariç. Apartmanın kapısından sokağa ne zaman adımımı atsam,