Alt Metinler
Garson üçüncü kez boş fincanımı aldı. Ve ben yine kalkamadım. Kitaplarım, defterim, bilgisayarım — Hepsiyle masaya yayılmışım. Masa bana alışmış, ben masaya. Sandalye izimi sevmiş. Ben de sandalyemi. Aynı kafede aynı yalnızlara denk gelince, içten içe gülümsüyorum: “O da biraz hava almak istemiş…”
Alt Metinler
Oturma odasındayım. TV’yi açmak istiyorum. Masada, koltuk aralarında, sehpa üstünde tam sekiz farklı kumanda var. Her birine basıyorum. Sırayla deniyorum… Ama televizyon hâlâ karanlık, açılmıyor. Sonra bir düşünce gelip oturuyor yanıma: Hani televizyonlar akıllıydı? Telefonumu alıyorum elime. Sürekli hikâyeler paylaşılıyor. Birileri kahvaltı hazırlıyor. Yulafı kâseye nasıl koyacağımıza dair birkaç
Alt Metinler
Marketlerde, kitapçılarda, reyonlarda… Rafın önündeki ürünleri geçip, arka sıradakini almak… Oysa en öndeki en kolay ulaşılandır. Elimiz yine de arkaya uzanır. Bugün de yine, rafın en arkasındaki kitabı attım alışveriş sepetime. Yüzümde tuhaf bir gülümseme...
Alt Metinler
Güneşli, berrak bir sabah. Böyle havalar genelde insana bir neşe vaat eder. Ama bazı sabahlar, sadece hava uyanmaya hazırdır; insan değil. Önce hava uyanır. Sonra kuşlar ve bir sarmaşık dalı. Neden her sabah aynı dala tünerler?
Alt Metinler
Bugün yine insan olduğumu kanıtlamam istendi. “Tüm trafik lambalarını işaretleyin,” dedi sistem. Parmağım, gri karelerin üzerinde gezinirken düşündüm: Ya ben bu sabah sadece bir yol tabelası gibi hissediyorsam? Yaptım yetmedi. Bu sefer de yaya geçitlerini işaretlemem istendi. Bitmedi. Arabalar. Ben bir insanım, robot değilim. Tüm gergedanları bile doğru işaretleyebildim.
Alt Metinler
Çamaşır ipi üstünde hassas dengeler. Ne uçsun, ne kokuşsun... Kuruyalım ama sınırda; ne iç içe, ne bir başına. Kokular karışmasın, üst üste binmeyelim; ipler yine de bağlı kalsın aramızda.
Alt Metinler
Her sabah, içimi ince uçlu bir çığlıkla delen birileri var. Bir yerimden çekilip kaldırılıyorum — fail yine aynı: martılar. Her sabah, uyku ile uyanıklık arasındaki o saydam sınırda… Martılar bağırıyor. Biri kahvaltısını düşürmüş, öteki birinin muhitine girmiş, diğeri belki de aşkını ilan ediyor — bilmiyorum. Tek bildiğim: hepsi çığlık atıyor. İnsanın, simit
Alt Metinler
Mikrodalgada ısıttığınız yemeğin süresi bitmeden kapağını açıp bakanlardan mısınız? Bip sesini duymadan, zamana kendi işaretini koyanlardan? Sanki birkaç dakika daha beklesek, dünyanın sonu gelecek gibi... “Tamam” demekle “yeter” demek arasındaki o belirsiz bölgede salınıp duruyoruz. Belki de artık, hiçbir şeyin tam vaktinde pişmesini bekleyemiyoruz: Ne ilişkilerin, Ne kararların, Ne de
Alt Metinler
İtiraf ediyorum: Eğer kupayı çok seviyorsam, sapı kırılsa da atamıyorum. Diğer sağlam kupaların arasında, o sapı kırık kupa hâlâ güzel görünüyor gözüme. Sadece artık daha dikkatli tutmam gerekiyor onu, avuçlarımın içinde. Sabah sessizliklerimize eşlik eden, bir düşün ortasında elimizi ısıtan, sadece bizim bildiğimiz anlara tanıklık eden kupalar… Hepsinin ayrı bir
Alt Metinler
Şu özenle hazırlanan meyve tabaklarında bile adalet yok gibi… Bir heves alırsın önüne, iştahla yemeye başlarsın. En sona bırakılan meyve ya buruk çıkar ya da sandığın kadar tatlı değildir. İnsan, bir ihtimali en sona sakladığında ufak bir pazarlık yapar hayatla: “Sabredeceğim, karşılığında en güzeliyle ödüllendirileceğim.” Ama çoğu zaman hayat, bizim
Alt Metinler
Evrenin sonsuzluğunda bile kaybolmayan çoraplar, çamaşır makinesinde sırra kadem basıyor. Aşk gibi: Giren iki, çıkan bir. Yine aynı senaryo. Makineyi açtım, içi dolu. Ama sonu? Eksik bir çorap. Makineler canlıysa — ki bazen öyle hissediyorum — çorap yediklerinden şüphem yok. Üstelik bunu büyük bir keyifle yaptıkları kesin gibi. Ev işleri içinde çorap
Alt Metinler
Gece. Işıklar kapalı. Beden yorgun. Zihin… hâlâ koşuyor. Başımı yastığa koyuyorum. Sıcak. Bir sağa dönüyorum, bir sola... Olmuyor. Çeviriyorum yastığı. Soğuk tarafını istiyorum. Çok sürmüyor ısınması. Tekrar çeviriyorum. Önceki kadar sıcak değil. Yetmiyor. Bu kez de yorgandan uzak kalmayı başarmış bir köşe buluyorum. Tenime bir soğukluk daha değiyor. Bir temas.