Çay Demlenene Kadar

Kabul edelim... Beklemeyi pek sevmiyoruz.

Bir çay demleyelim diyoruz... Elimiz çayda, aklımız ise başka sularda...

Bir insan ne yapar bekleme sırasında?

Telefonu eline alır.

Evde dolanır.

Pencereyi açar, dışarı bakar.

Bir kapıdan girip diğerinden çıkan düşüncelerini kovalar.

Çay demlenene kadar yeni bir sohbet açılmaz.

Zaten kimse de (dışından) konuşmaz.

Çaydanlık beklenir.

Bir süre sonra ses gelir.

Sahi…

Bir çay neden bu kadar zaman ister?

Demli olmak için mi?

Yoksa, kolay kolay “dem” vermemek için mi?

Kim bilir…

Bugün, çay demlenene kadar ben de bir şeyler düşündüm.

Belki de insan, en çok, beklerken yol alıyor.