Bugün yine insan olduğumu kanıtlamam istendi.
“Tüm trafik lambalarını işaretleyin,” dedi sistem.
Parmağım, gri karelerin üzerinde gezinirken düşündüm:
Ya ben bu sabah sadece bir yol tabelası gibi hissediyorsam?
Yaptım yetmedi.
Bu sefer de yaya geçitlerini işaretlemem istendi.
Bitmedi.
Arabalar.
Ben bir insanım, robot değilim.
Tüm gergedanları bile doğru işaretleyebildim.
Çöktü. Bir patates çuvalı gibi. Eğri büğrü. Bir sigara yaktı. Bir yudum aldı. Yutkundu. Bir damla süzüldü kadehinden. Bir diğeri. Sonra bir diğeri daha... Tek tek sildi parmağıyla gözyaşlarını şarabın.
Altı Üstü Çok iyi Pişmeli İnsan Hayatın Tadına Bakmadan Önce
Ah sevgili arkadaşım! Gelecektim… Gelemedim, farkındayım. Tam hazırlanmış yola çıkıyordum ki; “Yanıma neleri almalıyım, neleri bırakmalıyım?” diye düşünüp dururken, bir anda bana bir haller oldu. Ellerime bakakaldım. “Bu ellerle mi çıkacağım yola?” derken, aldım elime sargı bezini. Baş parmağımı sardım. Bu parmakla onaylamışım her şeyi. Yetmedi. İşaret parmağımı da sardım.
Ben hep gidenlere şiir yazdım, sevgili. Şimdi Sen kalıyor gibisin. Ve ben... Seninle Nasıl konuşacağımı bilmiyorum.
