Gece.
Işıklar kapalı.
Beden yorgun.
Zihin… hâlâ koşuyor.
Başımı yastığa koyuyorum.
Sıcak.
Bir sağa dönüyorum, bir sola...
Olmuyor.
Çeviriyorum yastığı.
Soğuk tarafını istiyorum.
Çok sürmüyor ısınması.
Tekrar çeviriyorum.
Önceki kadar sıcak değil.
Yetmiyor.
Bu kez de yorgandan uzak kalmayı başarmış bir köşe buluyorum.
Tenime bir soğukluk daha değiyor.
Bir temas...
Bir temas daha derken...
İyi geliyor.
Çöktü. Bir patates çuvalı gibi. Eğri büğrü. Bir sigara yaktı. Bir yudum aldı. Yutkundu. Bir damla süzüldü kadehinden. Bir diğeri. Sonra bir diğeri daha... Tek tek sildi parmağıyla gözyaşlarını şarabın.
Altı Üstü Çok iyi Pişmeli İnsan Hayatın Tadına Bakmadan Önce
Ah sevgili arkadaşım! Gelecektim… Gelemedim, farkındayım. Tam hazırlanmış yola çıkıyordum ki; “Yanıma neleri almalıyım, neleri bırakmalıyım?” diye düşünüp dururken, bir anda bana bir haller oldu. Ellerime bakakaldım. “Bu ellerle mi çıkacağım yola?” derken, aldım elime sargı bezini. Baş parmağımı sardım. Bu parmakla onaylamışım her şeyi. Yetmedi. İşaret parmağımı da sardım.
Ben hep gidenlere şiir yazdım, sevgili. Şimdi Sen kalıyor gibisin. Ve ben... Seninle Nasıl konuşacağımı bilmiyorum.
