Eşi Bulunamayan

Evrenin sonsuzluğunda bile kaybolmayan çoraplar, çamaşır makinesinde sırra kadem basıyor. Aşk gibi: Giren iki, çıkan bir.

Yine aynı senaryo.

Makineyi açtım, içi dolu.
Ama sonu?
Eksik bir çorap.

Makineler canlıysa — ki bazen öyle hissediyorum — çorap yediklerinden şüphem yok.

Üstelik bunu büyük bir keyifle yaptıkları kesin gibi.

Ev işleri içinde çorap eşleştirme açık ara en zorlu bulmaca olabilir.

Özellikle siyahlar ve beyazlar arasında. Çoğu zaman yıkandıktan sonra eşleşenlerin aslında aynı çift olup olmadığı şüpheli.

Çamaşırları katlayıp kenara koyduktan sonra elimde kalan o tek, boynu bükük çorap bana bakıyor:

“Benimki yok. Ne yapacağız?”

Ne mi yapacağız?
Yeni dünyalara yelken açtığı için onu tebrik edeceğiz.

Belki de kaybolan çorap, başka bir evrenin şairi…

Ev bugün biraz karıştı…

Uyumlular her zamanki raflarında yerini alırken bir çorap yapayalnız kaldı.

Diğeri…

Bir ihtimal — özgür.