Çekilememiş Bir Fotoğraf

(Gönderildiği yer: Işık Sızdıran Bir Çekmece — Damga: Negatifler Ülkesi)

Sevgili Beni Görmeyen,

Bu mektup sana, hiçbir albümde bulunmayan bir fotoğrafın içinden geliyor.

Ne bir deklanşör sesi duydun o an, ne de bir flaş patladı.

Ama o ânın karesi, yıllardır zihninin duvarında asılı…

Ben buradan seni görüyorum…

Görünürde sıradan bir akşamüstü.

Bir pencere var; camında ince çizikler.

Perde, hafifçe rüzgâra kapılmış.

Ve sen, elinde bir bardakla, sokağının ucundan sana bakan birinin kadrajındasın.

Şu an bilmiyorsun ama o ânın ışığı, seni hayatının en doğru renginde yakaladı.

Bu fotoğraf çekilemediği için zamana direniyor.

Hatta bazen sana ait değilmiş gibi hissettiriyor.

Belki de bu yüzden onu gözbebeklerinde saklıyorsun —

gösterecek kimsen olmadığından değil,

kimsenin adını koyamadığı bir his taşıdığından.

Sana bu zamandan bir önerim var:

O fotoğrafı hiçbir zaman çektirme.

Onu tek bir kareye hapsetme.

Bırak; her baktığında, zihninde başka bir ayrıntısı değişsin.

Ve o karede sen değil;

tanımadığın biri olsun, ya da henüz tanışacağın biri.

Belki de bazı anlar, içinde kaybolmamak için bir yere kaydedilmemeli…

Sana yine iki küçük sır da bırakıyorum:

Birincisi: Unutulmamış şeyler, bazen hiç yaşanmamış olanlardır.

İkincisi: Bazen görmediğin bir bakış, seni kendi açısından izliyor olabilir.

Bu mektubu okuduğunda, lütfen çekmeceni aç.

Eğer bir fotoğraf bulursan, bakma.

Gözlerini kapa…

Sadece parmaklarınla yokla.

Bir gün biri sana “o ânı hatırlıyor musun?” diye sorduğunda —

sadece gülümse ona…

Böylesi, o ânı yaşanmış kılar.

— Çekilememiş Bir Fotoğraf

P.S. Eğer bu mektubu başka birine verirsen,

söyle, o da kendi çekilememiş bir fotoğrafını hatırlasın.

Belki de böylece negatifler ülkesinde azalırız.