Çoktan Gitmiş Olan

(Gönderildiği yer: Zamanın arka bahçesi — Damga: Hafızanın küf kokusu)

Sevgili Beni Hâlâ Hatırlayan,

Bu mektup sana, çoktan gittiğim bir yerden geliyor.

Adresi bilmiyorsun. O yüzden cevap beklemiyorum. Ama yine de yazıyorum.

Sen hâlâ oradasın, biliyorum.

O mutfakta, kahve makinesinin başında.

Saatin tik taklarını dinliyorsun,

ama hiçbiri artık sana doğru saati göstermiyor.

Çünkü benden sonra zaman, seni hep biraz kırık bıraktı.

Sen hâlâ oradasın…

O salonda, günlerin geceleri kovalamasını izliyorsun,

ama hiçbiri sana gerçekmiş gibi gelmiyor.

Çünkü benden sonra zaman, anıların hızına, hep biraz yavaş kaldı.

Şimdi sana söyleyeceğim şeyin yine canını yakacağını biliyorum.

O buğulanmış gözlerini kâğıttan kaçıracaksın ama...

Ne söyleyeceğim sana biliyor musun?

Unutma beni.

Evet, yanlış duymadın.

Beni unutma.

Herkes aksini söyledi, biliyorum. Ama sen — hatırla.

Çünkü unuttuğunda, bu mektup yok olur — Ben de yok olurum.

İçinde taşıdığın o kısık özlem, gecenin yarıları sebepsiz yere aklına düşüşüm… tuzlu gözyaşların… Kokusunu buradan alıyorum...

Artık sana gelemem.

Sen de bana gelme.

Ama hatırlamayı sürdür.

Çünkü biliyorsun:

Bu hayatta, yalnızca hafıza zamana meydan okur.

Ve aslında biliyorsun:

Ben bir yerlerde varım…

Tıpkı bu mektup gibi.

İstediğinde bulursun…

— Çoktan Gitmiş Olan