Ertelenmiş Şimdi

Her ertelenen şimdi, zamanın gövdesinde yeni bir boşluk açar.

Şimdi başlamadı.

Sana yazdığım hiçbir şey şimdi yaşanmadı.

Kimisi geçmişin yankısıydı, kimisi geleceğin provası.

Sanki tüm şimdiler, doğuştan ertelenmeye meraklı.

Saatin akrebi dönüyor, yelkovan yetişmeye çalışıyor,

Ama aralarında yetişilemeyen bir boşluk hep kalıyor.

Defterimde bir not var.

Üzerinde dünün tarihi, içinde yarının cevabı.

Ama ben bugünü, onu okumadan bitiriyorum.

Yaşadıklarımı mı yazıyorum?

Yazdıklarımı mı yaşıyorum?

“Birazdan” diyorum.

“Sonra” diyorum.

O “sonra” geldiğinde, “birazdan” çoktan geçmiş oluyor.

Ertelenmiş şimdiler dolabımda asılı duruyor.

Hiç giyilmemiş elbiseler gibi… Etiketleri üzerinde, bedenleri değişmiş. En ağır anılarım, yaşanmamış olanlar değilmiş; üzerime tam oturmamış olanlar… Çünkü onların dikişleriydi, omuzlarımda iz yapanlar.

Bugün hiç yaşanmadı.

Belki de gün, hâlâ dünde kalmış beni bekliyor.

Ya da yarının beni, dünü anca uğurluyor.

Oysa "şimdi"; boş bir sandalyeden, bana bakıyor.

Ben ise masaya bakıyorum.

Tek bir ertelenmiş şimdi bile, zamanın tüm dengesini bozuyor.